Στις 2 Ιουνίου του 1954 το Αιγάλεω αναδείχθηκε ισόπαλο (1-1) με τον Αστέρα Αθηνών για την πρώτη συνάντηση του κατάπτυστου θεσμού της «διαβαθμίσεως»[*] (για μια θέση στην Α’ κατηγορία Αθηνών) που έγινε στο γήπεδο του Παναθηναϊκού μπροστά σε 6.000 θεατές (είχαν κοπεί 5.685 εισιτήρια).
[*]Η ομάδα μας προηγήθηκε στο 20ο λεπτό με ανάποδο «ψαλίδι» του υπέροχου Γιάννη Μαρδίτση και ισοφάρισε για το σύλλογο του Γκύζη ο Λουϊζίδης (34’). Το Αιγάλεω είχε αναδειχτεί πανηγυρικά πρωταθλητής της Α2 Κατηγορίας Αθηνών για την περίοδο 1953-54, ύστερα από επίμονες προσπάθειες μίας τετραετίας.
[*] Προπολεμικός θεσμός που επανήλθε το 1950, σύμφωνα με τον οποίο για να κατακτήσει μία ομάδα κατώτερης κατηγορίας την άνοδο στην ανώτερη, δεν αρκούσε μόνο να πάρει τον σχετικό τίτλο. Επιπλέον, θα έπρεπε να υπερισχύσει του ουραγού της ανώτερης κατηγορίας σε δύο ή και τρεις αγώνες, επιδιώκοντας να μη χάσει (νίκη + ισοπαλία) ή να πετύχει πρώτη δύο νίκες. Πάρα πολλά "σκάνδαλα" διαιτησίας έχουν συνδεθεί με τη συγκεκριμένη διαδικασία, πάντοτε υπέρ των ισχυρών ή των πλέον δημοφιλών συλλόγων και σε βάρος των ασθενέστερων. Το εξοργιστικό ήταν πως μία ομάδα της ανώτερης κατηγορίας θα μπορούσε να τερματίσει δίχως ούτε έναν βαθμό, ωστόσο αρκούσαν δύο καλές εμφανίσεις της στη διαβόητη "διαβάθμιση" για να διατηρήσει τη θέση της και να μην υποβιβαστεί. Στον αντίποδα, μία πρωταθλήτρια (της χαμηλότερης κατηγορίας) τα έπαιζε όλα "κορώνα-γράμματα" σε 2 ή 3 ματς, με τον κίνδυνο να απολέσει ότι με τόσο κόπο είχε κερδίσει στη διάρκεια μίας ολόκληρης σεζόν.
_________________
"Δεν υπάρχουν ιδέες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι που κουβαλούν ιδέες. Και τότε κάθε ιδέα παίρνει το σχήμα εκείνου που την κουβαλά".
Νίκος Καζαντζάκης